راهنمای بازدید از دریاچه گُش

گوش دریاچه — دریاچه گُش از آن دیدنی های آرام و کمترشلوغ ارمنستان است که در دل جنگل های دلیجان ملی پارک — پارک ملی دیلیجان پنهان شده است. این دریاچه در نزدیکی روستای گُش قرار دارد و پیرامون آن را درختان انبوه، راه های خاکی و چشم اندازهای سبز فراگرفته اند؛ همین خلوتی و طبیعت نرم، آن را به جایی دلخواه برای مسافرانی تبدیل می کند که از فضاهای آرام و دور از شلوغی لذت می برند. دریاچه گُش کوچک اما بسیار چشم نواز است. در منابع گردشگری، اندازه آن حدود ۱۰۰ متر طول و ۸۰ متر عرض ذکر شده و ژرفای آن نزدیک به ۸ متر آمده است. آب دریاچه از چشمه های زیرزمینی و بارش ها جان می گیرد و در فصل های گرم نیز دمای آب آن خنک می ماند. این دریاچه به نام مخیتار گوش — مخیتار گُش، اندیشمند و چهره نامدار ارمنی در سده های میانه، شناخته می شود. نزدیک بودن آن به روستای گُش و صومعه گشاوانک باعث شده که بازدید از دریاچه، هم رنگ طبیعت داشته باشد و هم پیوندی لطیف با تاریخ و فرهنگ ارمنستان پیدا کند. برای رسیدن به دریاچه، معمولاً مسیر پیاده روی از حوالی گوشآوانک صومعه — صومعه گشاوانک آغاز می شود. مسیر گشاوانک تا دریاچه حدود ۴.۲ کیلومتر است و از میان جنگل، راه های خاکی و بخش هایی آرام و سبز می گذرد. این مسیر برای دوستداران طبیعت گردی سبک بسیار دلپذیر است، اما بهتر است کفش راحت، آب آشامیدنی و آمادگی پیاده روی همراه داشته باشید. بازدید از دریاچه گُش را می توان با برنامه ای کامل تر در دیلیجان همراه کرد؛ مانند مسیر دریاچه پارز — دریاچه پارز، گوشآوانک — صومعه گشاوانک و جنگل های پارک ملی دیلیجان. این جاذبه برای کسانی که می خواهند چهره ای خاموش تر، سبزتر و شاعرانه تر از ارمنستان را ببینند، گزینه ای بسیار پسندیده است.